بیماری مزمن کلیه در مراحل اولیه: چرا علائم معیار قابل‌اعتمادی نیستند

بیماری مزمن کلیه در مراحل اولیه ممکن است علائم محسوسی نداشته باشد؛ به همین دلیل، ارزیابی نمی‌تواند تنها بر احساس شما از وضعیت خود متکی باشد. آزمایش خون میزان تصفیه کلیه را تخمین می‌زند (eGFR) و آزمایش ادرار وجود آلبومین را بررسی می‌کند؛ این دو آزمایش در ارزیابی وضعیت کلیه مکمل یکدیگرند.

موضوع
بیماری مزمن کلیه
زمان مطالعه
زمان مطالعه: 4 دقیقه
تاریخ انتشار
بازبینی پزشکی نسخهٔ انگلیسی توسط
Shree Mulay, MD,
نویسنده
تیم تحریریه The Kidney Experts
صرفاً برای آگاهی و آموزشاین مقاله به شما کمک می‌کند پرسش‌های بهتری برای مطرح کردن آماده کنید، اما برای تشخیص بیماری کلیوی نیست و جایگزین توصیه‌های پزشکی متناسب با شرایط شما از سوی پزشک یا تیم تخصصی کلیه نمی‌شود.

نکات کلیدی

  • بیماری مزمن کلیه در مراحل اولیه ممکن است علائم محسوسی نداشته باشد؛ به همین دلیل، برای ارزیابی نمی‌توان فقط به حال عمومی شما تکیه کرد.
  • یک علامت به‌تنهایی وجود بیماری مزمن کلیه را تأیید نمی‌کند و یک چک‌لیست آنلاین هم نمی‌تواند علت آن علامت را مشخص کند.
  • آزمایش خون (eGFR) و آزمایش آلبومین ادرار در ارزیابی وضعیت کلیه مکمل یکدیگرند.
  • واژه «مزمن» به تداوم یک وضعیت در طول زمان اشاره دارد، نه صرفاً علامتی که غیرطبیعی بودن یک نتیجه را در گزارش آزمایش امروز نشان می‌دهد.
سه گام: بیماری مزمن کلیه در مراحل اولیه ممکن است علائم محسوسی نداشته باشد؛ دو آزمایش، آزمایش خون برای eGFR و آزمایش ادرار برای آلبومین، اطلاعات مکملی ارائه می‌دهند؛ پرسش‌های خود درباره آزمایش‌ها را با پزشک مطرح کنید.
حال خوب به‌تنهایی پاسخ همهٔ پرسش‌ها دربارهٔ سلامت کلیه نیست. آزمایش خون و ادرار اطلاعاتی مکمل یکدیگر فراهم می‌کنند که از فهرست علائم به دست نمی‌آید.

حال خوب به‌تنهایی پاسخ همهٔ پرسش‌ها دربارهٔ سلامت کلیه نیست

افراد اغلب به دنبال علامتی هستند که به آن‌ها نشان دهد کلیه‌هایشان سالم است یا نه. بیماری مزمن کلیه در مراحل اولیه ممکن است علائم محسوسی ایجاد نکند؛ به همین دلیل، ارزیابی سلامت کلیه نمی‌تواند فقط بر حال عمومی شما تکیه کند. مطلب مروری NIDDK دربارهٔ آزمایش‌ها و تشخیص، بر انجام آزمایش برای بررسی سلامت کلیه تأکید دارد.[1] منتظر ماندن برای بروز علامتی مشخص، جای داشتن اطلاعات دربارهٔ عملکرد تصفیهٔ کلیه یا وجود آلبومین در ادرار را نمی‌گیرد.

این نکته نباید باعث شود هر علامت معمولی را هشداری دربارهٔ کلیه بدانید. یک علامت به‌تنهایی بیماری مزمن کلیه را ثابت نمی‌کند و فهرست علائم در اینترنت نیز نمی‌تواند علت آن را مشخص کند. اگر تغییری در سلامتتان شما را نگران کرده است، به‌جای آنکه نتیجه بگیرید حتماً مشکل کلیوی دارید، آن را برای پزشک شرح دهید. گام بعدیِ مفید، ارزیابی وضعیت شماست، نه تشخیص بر اساس نتیجهٔ جست‌وجو.

چرا فهرست علائم می‌تواند گمراه‌کننده باشد

مقاله‌ای که وعدهٔ معرفی تعداد مشخصی از «نشانه‌های اولیه» را می‌دهد، ممکن است شناسایی بیماری کلیه را آسان‌تر از آنچه هست جلوه دهد. همچنین ممکن است این تصور را ایجاد کند که فردی بدون این نشانه‌ها، موضوعی برای مطرح کردن با پزشک ندارد. وجود یا نبود یک مورد در فهرست، هیچ‌یک از این دو نتیجه‌گیری را توجیه نمی‌کند. بنابراین، این مقاله علائم را رتبه‌بندی نمی‌کند، میزان شیوع آن‌ها را تخمین نمی‌زند و آن‌ها را به‌عنوان آزمون غربالگری ارائه نمی‌کند.

توضیحات شما دربارهٔ حالتان همچنان اهمیت دارد. توضیح دهید چه چیزی تغییر کرده، از چه زمانی شروع شده و چه چیزی باعث شده دربارهٔ سلامت کلیه پرس‌وجو کنید. این اطلاعات به پزشک کمک می‌کند نگرانی شما را بهتر درک کند. این توضیحات جایگزین اطلاعات آزمایشگاهی نیستند، اما نباید صرفاً به این دلیل که ارتباط آشکاری میان یک علامت و کلیه‌ها وجود ندارد، نادیده گرفته شوند.

آزمایش‌های معمول کلیه چه چیزی را بررسی می‌کنند

مطلب مروری NIDDK دو آزمایش را معرفی می‌کند: آزمایش خون برای برآورد نرخ تصفیهٔ گلومرولی یا eGFR و آزمایش ادرار برای بررسی وجود آلبومین. نتیجهٔ آزمایش خون به برآورد میزان تصفیهٔ کلیه کمک می‌کند. نتیجهٔ آزمایش ادرار اطلاعات متفاوتی دربارهٔ پروتئینی می‌دهد که در حالت طبیعی باید در خون باشد. این دو، بخش‌های مکمل یک ارزیابی‌اند، نه راه‌هایی جایگزین برای اینکه خودتان بیماری‌تان را تشخیص دهید.

از پزشک خود بخواهید هم نتیجه را توضیح دهد و هم معنای آن را با توجه به وضعیت شما. گزارش آزمایش ممکن است شامل عدد، واحد و محدودهٔ مرجع باشد، بدون آنکه توضیح دهد آن یافته برای شما چه معنایی دارد. اگر توضیحات فقط به یک آزمایش محدود است، بجاست بپرسید آیا اطلاعات دیگری در دسترس است یا هنوز به اطلاعات بیشتری نیاز دارید. این مقاله برنامهٔ زمانی مشخصی برای آزمایش یا مجموعه‌ای از آزمایش‌ها که همه باید درخواست کنند تعیین نمی‌کند؛ این تصمیم‌ها به ارزیابی وضعیت هر فرد بستگی دارند.

یک نتیجهٔ آزمایش با تشخیص بیماری مزمن متفاوت است

واژهٔ «مزمن» به تداوم یک وضعیت در طول زمان اشاره دارد، نه صرفاً علامتی که در گزارش آزمایش امروز غیرطبیعی بودن نتیجه را نشان می‌دهد.[2] پزشک ممکن است برای تشخیص اینکه آیا یک یافته پایدار است و چه معنایی دارد، به نتایج قبلی یا بررسی بیشتر نیاز داشته باشد. اگر گزارش آزمایش‌های قبلی را دارید، تاریخ آن‌ها را در اختیار پزشک بگذارید. اگر ندارید، این موضوع را بگویید و فرض نکنید که نتیجهٔ فعلی همیشه به همین صورت بوده است.

بپرسید تیم درمان در حال حاضر چه نتیجه‌ای می‌تواند بگیرد و چه چیزهایی هنوز نامشخص است. همچنین می‌توانید بپرسید چه کسی نتایج بررسی‌های بعدی را توضیح می‌دهد و اگر پاسخی دریافت نکردید، چگونه می‌توانید پیگیری کنید و توضیح بگیرید. این کار کمک می‌کند ارزیابی ناتمام با تشخیص قطعی یا تأیید نبود مشکل اشتباه گرفته نشود.

از اطلاعات برای آمادگی استفاده کنید، نه خوددرمانی

پرسش‌های خود را دربارهٔ آزمایش‌ها، سابقهٔ پزشکی‌تان و گام بعدی آماده کنید و همراه بیاورید. این مقاله هیچ دستورالعملی برای شروع یا قطع دارو، پیروی از رژیم غذایی خاص یا تغییر میزان مصرف مایعات ارائه نمی‌دهد. این تصمیم‌ها نباید بر اساس مقاله‌ای عمومی دربارهٔ علائم گرفته شوند. هیچ‌یک از الگوهای علائم یا نتایج آزمایشی که در اینجا شرح داده شده‌اند، تضمین نمی‌کنند که بتوان از پیامد خاصی پیشگیری کرد.

برای آشنایی بیشتر با خدمات مطب، به صفحهٔ خدمات بیماری مزمن کلیه یا مقالهٔ زمان مراجعه به متخصص کلیه مراجعه کنید. برای هماهنگی نوبت، با مطب تماس بگیرید. اطلاعات آموزشی جایگزین ارزیابی وضعیت شما نیست و ارسال پیام معمول از طریق وب‌سایت، راه دریافت مراقبت اورژانسی نیست.

پرسش‌هایی که می‌توانید از تیم درمان خود بپرسید

  • می‌توانید هم نتیجه و هم معنای آن را با توجه به وضعیت من توضیح دهید؟
  • آیا اطلاعات دیگری در دسترس است یا هنوز به اطلاعات بیشتری نیاز است؟
  • تیم درمان اکنون چه نتیجه‌ای می‌تواند بگیرد و چه چیزهایی هنوز نامشخص است؟
  • چه کسی نتایج بررسی‌های بعدی را توضیح می‌دهد و اگر پاسخی دریافت نکردم، چگونه می‌توانم پیگیری کنم و توضیح بگیرم؟

منابع

  1. NIDDK: آزمایش‌ها و تشخیص بیماری مزمن کلیهبازگشت به ارجاع 1
  2. KDIGO: راهنمای ارزیابی و مدیریت بیماری مزمن کلیهبازگشت به ارجاع 2